In het teken van de muziek en kinderen kankervrij !! Het zesde kind van de zeven uit een zeer muzikale familie. En een super trotse moeder van vier prachtige dochters. Ook ben ik mijn echtgenoot Peter, dankbaar voor onze kinderen. Altijd ben ik erg druk geweest met het opvoeding en alle drukte die een gezin met zich meebrengt. Totdat de tijd daar was om eens iets voor mezelf te gaan doen. En hoe kan het ook anders dan iets op muziekaal gebied!! In 1997 ben ik voor de lol en buiten verwachting, finalisten geworden van de Hennie Huisman Soundmixshow en op de 7e plaats geëindigd , als Anita Meijer, Why tell Me Why.

Daarna veel solo optredens gedaan met vele artiesten. Een geweldige ervaring!! 10 jaar zangeres geweest bij de all round coverband VANGUARD uit Tiel, Rond die hectische tijd had ik ook "toevallig" een perfecte advertentie gezien voor onze jongste muzikale tweeling, ESTHER en EVA beter bekend als het DUO MERAH, een audities voor de Musical ANNIE . En wie kent de film niet! Als kleine kindjes van 3 of 4 jaar stonden ze immers al boven op de tafel veilloos de liedjes van The Carpenters na te zingen. Dát is talent en dáár moet je als ouders ook iets mee!! Ze werden uitgekozen om in de musical ANNIE van Joop van den Ende te mogen spelen, helemaal in hun nopjes gingen we twee jaar lang toeren door Nederland en België, van én naar schouwburgen, voor de repetities in alle vakanties en iedere zaterdagen. Soms wat minder leuk voor de andere twee dochters, maar ook zij zijn super trots op hun zusjes en hebben zich toch wel geamuseerd tussen al de bekende artiesten. Een auto hebben we erop versleten, maar óngelooflijk genoten van die prachtige tijden. En.. alles wat er nog komen gaat met Esther en Eva. Want ze hebben nog héél wat in hun mars!!! De grote wens én doel is om samen een complete musical te schrijven met alles erop en eraan én dat gaat ze zéker lukken. Onthoudt die naam maar goed de komende jaren. Als moeder weet ik nu hoe het is als je kind volwassen mag worden, daarom is deze KIKA actie zo'n geweldig initiatief en sta ik er ook meteen en helemaal achter.

Sinds 2000 ben ik taxichauffeuse en heel veel gereden naar de ziekenhuizen met vooral veel zieke kanker patiënten. Ik heb er helaas héél wat zien gaan. De meeste indruk maakt toch kinderen en jonge gezinnen met jonge kinderen. In het begin van mijn werk kon ik soms moeilijk de dingen loslaten. Omdat je zoveel tegenkomt. Zo kreeg ik een jong ventje in de auto die net geopereerd was van een hersentumor. Hij was toen ongeveer 9 jaar. Het was af en aan rijden naar Nijmegen en Utrecht en weer een div..chemokuren. Je bouwt zo'n speciaal band op met het patientje en ook met de hele familie . Ach wat had het ventje het kwaad, soms moest ik langs de snelweg stilstaan omdat hij zó misselijk en ziek was. En moest ik mijn tranen bedwingen. Door zijn ziekte is hij langzaam blind geworden. Maar zo langzaam aan ging het steeds beter met hem en soms liet hij mij trots onder zijn petje zien dat zijn haartjes weer langzaamaan begonnen te groeien. We hebben ondanks zijn moeilijke tijd het ook heel gezellig gehad en zongen vaak samen in de auto. Zijn favoriet was: Waarom nou zij. van Marco Borsato... Oh daar had hij zo'n hekel aan en altijd als hij instapte was dát liedje op de radio. Dan zat ik hem te plagen en zetten de radio hard aan. Hij bleef lachen, wat een sterke jongen. Dat valt mij toch zo op, dat die kinderen zo'n enorme vechtersmentaliteit hebben. Het ging steeds beter met hem en ook zijn visuele handicap kon hij accepteren en begon te leren met een speciale computer. Ik ging hem "gelukkig" steeds minder rijden. In 2005 ben ik vertrokken naar Taxibedrijf Personen vervoer Maas en Waal. En heb me nogal eens afgevraagd hoe het met hem zou gaan, tot vorig jaar kreeg ik een telefoontje . Het ging zó goed met hem, wat me emotioneel erg raakte en hij was erg blij mij weer eens te horen, wat een geweldig nieuws !!!! We hebben nog oude verhaaltje opgerakeld en het was geweldig om zijn stem weer eens te horen en te weten dat het goed met hem gaat.

Intussen is na ruim 10 jaar de all round band Vanguard gestopt, omdat de gitarist uit de band opstapten. Ik ontmoette via een gezamenlijke kennis Sylvia Banken die een zangeres zocht voor een nieuwe op te richten zangduo .... én het klikte meteen! Zij werkte ook bij een taxibedrijf in Tiel, is ook moeder van vier kinderen, dus we hadden en hebben veel gemeen. Doordat we zoveel lol hebben met optredens en ook altijd een beetje gek doen, stelde Sylvia eens voor om wat gekke teksten te maken. Ze was en is daar uitermate goed in en de ene na de andere rolde over de computermail. De geweldige leuke tekst was geboren...De TAXIMUTSEN. Nu de muziek nog en een leuke naam. Als all round zangduo hadden we al een naam, Twice as Nice. Maar speciaal voor deze missie moest iets aparts komen. De KNALPOTTEN!! Als je het logo ziet slaat het helemaal op het taxigebeuren én feest. Want dat moeten de Knalpotten uitstralen met een lach en een traan. We zijn samen naar Herman Lamers gegaan die we grappig genoeg, eigenlijk ook afzonderlijk van elkaar kende en hij zorgde voor een leuke melodie. Maar... iedereen maakt wel eens liedjes en we zijn ook de jongste niet meer, dus er moest een dimensie bij komen. Daar waren we allebei al héél snel uit. Ook vanwege ons werk...De opbrengst gaat naar de Stichting KIKA!!!! We zochten een kindje uit Maas en Waal die een soort boegbeeldje zou willen worden voor onze missie. Sylvia had via haar werk al eens Diederickje gereden en ook de keus was niet moeilijk. Wat een prachtig ventje. Het liedje was inmiddels, boven verwachting, mede dankzij DANIEL DEKKER op Radio 2, Extra FM uit Altforts en div. andere landelijke radio stations een hit geworden, de band met de mama Jeanine en papa Wim en Charlotte werd al snel steeds inniger en we wilde er helemaal voor gaan. Ook mede dankzij Piet van Ballegooij die een geweldige clip heeft gemaakt en vele andere mensen uit Maas en Waal, die zich belangeloos hebben ingezet. Diederickje heeft trots nog mogen meemaken én meegespeeld in de clip van de Taximutsen, we hebben samen reportages gemaakt, is meegereden met de grote Maas en Waal bus voor opnames, waar we honderden keren het liedje hebben afgespeeld en gezongen. Op Diederick's school hebben we opnames gemaakt met de klasgenootjes, leraren en leraressen en iedereen deed gewéldig mee. Maar wat was het arme ventje ziek, niet te weten dat Diederick al zo snel zou overlijden. In september 2006 is hij in zijn eigen huis rustig overleden. Hij had keihard gestreden maar helaas kon zijn lichaampje niet meer op tegen deze vreselijke ziekte. Sylvia en ik hebben samen gezongen en gehuild op de begrafenis, het was erg indrukwekkend en erg emotioneel, maar toen Jeanine en Wim ons hadden gevraagd om op de begrafenis te zingen voelde het ook als een hele eer. Voor hem was het te laat maar er zal nog heel veel onderzoek moeten komen voor andere kindertjes waar het nog niet te laat voor is. De ergste nachtmerrie wat je als ouders kan overkomen, als je kindje zal overlijdt aan die vreselijke ziekte kanker. Ik vind het geweldig om zó mijn stem te mogen gebruiken voor zo'n prachtig mooi doel!!! Ik hoop dit nog heel lang te mogen voortzetten en op deze manier een kleine bijdrage aan het geheel te mogen leveren!!!!! Evita Doornewaard, Boven Leeuwen